kusomaho View my profile

untitled

posted on 23 May 2012 05:34 by kusomaho
 
 
 
 
 
วันนี้ได้เวลาอัพบลอคซักทีกับข่าวสารใหม่ ๆ ในชีวิตช่วงนี้

เนื่องจากว่ามีการตัดสินใจเรื่องบางอย่าง ก็คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของลูกผู้หญิงเหมือนกัน

อันที่จริงเรื่องนี้ใช้เวลาคิดมาจะเป็นปี ตั้งแต่มีอดีตที่เต็มไปด้วยน้ำตาตั้งแต่เกือบปีทีผ่านมา

ท้าวความคือความจริง มีคนมาคุยเรื่องแต่งงานตั้งแต่ช่วงที่ยังมีตัวน้อยใหม่ ๆ

แต่ตอนนั้นเราไม่พร้อมสภาพจิตใจไม่พร้อม เพราะไม่ได้รักเค้า แล้วก็ยังตัดใจจากอดีตไม่ได้

มันเป็นช่วงระยะเวลาใกล้ ๆ กัน เลยบอกเค้าคนนั้นว่า ขอเวลาให้เรา ขอเวลาซัก 1 ปี

ให้เราทำใจให้ได้ ถ้าถึงเวลานั้นเค้ายังรอได้แล้วเรายังไม่ดีขึ้น เราจะให้คำตอบเค้าแน่นอน

จนถึงวันนี้ ถ้านับเลยไปอีกคือ 17 กค นี้ก็จะครบ 1 ปีพอดี 17 กค คือวันที่เราจบอดีตวันนั้นของปีที่แล้ว

ใช้เวลาคิดมาทุก ๆ วันที่หายใจอยู่บนโลกใบนี้เลย เราก็รักเค้าเหมือนพี่ชายที่สนิทคนนึง

เพราะเค้าก็คอยช่วยเหลือเราในช่วงที่เราอุ้มท่องเจ้าตัวน้อยเราซาบซึ้งนะแต่มันไม่ใช่ความรักหรอก

เราก็คุยเรื่องนี้กับเค้าแล้ว ว่าถ้าถึงวันนั้นเราตกลงแต่เราไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเค้าจะไม่เสียใจหรือไง
 
เค้าก็ยังยืนยัน ส่วนสำหรับเรา ตอนนี้เราไม่ได้รักใครและไม่คิดว่าจะรักใครได้

แต่ถ้าต้องใช้ชีวิตอยู่กับใครซักคน แล้วเป็นคนนี้ ก็คงไม่มีปัญหาเพราะรักก็เคารพเค้าเหมือนพี่ชาย

ของเราเอง มันคงไม่อึดอัดใจมั้งนะ เราก็งงตัวเองเหมือนกัน ไม่ได้รู้สึกยินดี แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจ

ไม่รู้สึกอะไรเลย แบบให้มันเป็นไปถ้ามันควรจะเป็น เค้ารักเรา รักลูกของเรา

ถ้าเค้าเป็นแบบนี้ได้ตลอด เราคงรักเค้าได้ซักวันนึง ณ อดีตที่เราไม่ยอมแต่งเพราะมีคนบังคับ

แต่ตอนนี้ไม่มีใครบังคับเราตัดสินใจเอง อาจะเพราะเราอยากเริ่มต้นใหม่ ถ้าเราไม่กล้าก้าวออกจากจุดนี้

เราก็จะไม่มีวันขยับไปไหนได้เลย ไม่อยากอยู่กับอดีตแล้ว บางทีคนเราก็มีทางให้เลือกไม่มาก

และบางทีทางที่ให้เลือกอาจจะไม่ดีเลย ต่างกันแค่ไม่ดีมาก หรือไม่ดีน้อยเฉย ๆ ละมั้ง

กำหนดการคร่าว ๆ ก็ประมาณเดือนกรกฏาคม วันที่ 21 วันที่อาจไม่แน่นอนเพราะยังไม่ได้มีการคุย

รายละเอียดที่ชัดเจน ถ้าได้วัน เวลา สถานที่ชัดเจนแล้วจะมาบอกอีกที บางทีดิ้นรนมาก ๆ มันก็เหนื่อย

ถ้ามันทำให้ทุกคนแฮปปี้เราก็ว่าเรากะคงแฮปปี้ ถ้าพ้นจนกวันนั้นไปเราสัญญากับตัวเองแล้วว่า

เรื่องที่เราจะนึกถึงและจะทำคือเรื่องที่ทำเพื่อครอบครัวของเราละคนที่ใช้ชีวิตกับเราเท่านั้น

มันอาจจะยากไปสำหรับการเริ่มต้น แต่ถ้าไม่ทำก็ไม่มีวันทำได้ซักที


ปล เพลงนี้ถือว่าเป็นเพลงสุดท้ายสำหรับอดีตที่เราจะนึกถึงละกัน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

untitled

posted on 21 May 2012 03:18 by kusomaho
 
 
 
 
 
 
ช่วงนี้อารมณ์อ่อนไหวง่าย ตั้งแต่หลาย ๆ เดือนที่ผ่านมา ถ้าไม่มีเรื่องมากระทบจิตใจก็จะไม่ค่อยเศร้า
 
แต่ถ้ามีแบบเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็จะเศร้าละ มันน่าหงุดหงิดใจตรงที่ว่าบางเรื่องเรากะไม่อยากจะนึกถึงมันหรอก
 
แต่จู่ ๆ มันก็เข้ามาเป็นช่วง ๆ อย่างวันนี้ออกไปข้างนอกกับ

เจ้าตัวน้อยละก็พี่เลี้ยง เข็นเจ้าตัวน้อยไปสูดอากาศบ้าง ไอ้บรรยากาศข้างนอกบางทีก็ทำเราเศร้าอะ

แต่ว่าอาการแบบนี้หายไปพักนึงละนะ แต่เหมือนกำลังจะกลับมาเป็นอีกอะ รู้สึกไม่อยากออกไปเจออะไร
 
ไปเห็นอะไร = = พอกลับเข้ารถนั่งกอดคอกับพี่เลี้ยงร้องไห้ฮือ ๆ
 
พี่เลี้ยงแกก็เข้าใจเพราะแกก็รู้ว่าเรื่องมันเป็นไปเป็นมยังไง เพราะตอนรับเข้ามาก็เล่าเหตุผลให้ฟังหมด

คนเข้มแข็งบางทีมันกะเข้มแข็งไม่ได้ทุกเวลาหรอกเนอะว่ามะ  = =


ตอนนี้ยื่นเรื่องขอเปลี่ยนชื่อผ่านแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปยื่น ถ้าจะเปลี่ยนจริง ๆ
 
ก็นำไปยื่นแล้วก็เปลี่ยนใช้ชื่อใหม่ได้เลย อันที่จริงเป็นความต้องการของเราเองที่อยากจะเปลี่ยน
 
ตอนกรอกเหตุผลไปว่าทำไมจะเปลี่ยน เรากรอกไปว่าเรามีอดียเลวร้ายมากับชื่อนี้

ละเวลาที่เราได้ยินใครเรียกชื่อนี้เราจะรุสึกแปลบ ๆ ทุกที ละมันกะเป็นงั้รจิง ๆ นะ กะเลยมะอยากใช้ชื่อนี้ละ
 
อยากให้คนชื่อนี้หายไปจากโลกใบนี้เลย ป๊า ม๊ากะไม่ได้ว่าอะไรแต่ก็อยากให้คิดให้ดีก่อน
 
เราก็ยังลังเลเหมือนกัน
 
 
ที่ผ่านมาเกือบ 1 ปี ถ้าไม่ได้ป๊า ม๊า พี่ชาย ละกะพี่สาวทั้งหลายที่คอยช่วยประจำ ๆ
 
เราคงแย่กว่านี้อีกอะนะ มองย้อนไปมันก็ช่างน่าเศร้าเนอะ ถ้าถามว่าเรายังเสียใจไหม ก็เสียใจนะ
 
ถ้าถามว่าลืมได้หรือยัง ก็ยังลืมไม่ได้นะ ถ้ายังถามว่ายังหวังดีไหมก็อือยัง

แต่ตอนนี้เราอยู่ได้ อาจจะเพราะว่ามีเจ้าตัวน้อยให้เราต้องเข้มแข็งมากกว่ามานั่งคร่ำควรญ
 
อย่างน้อยเรากะภูมิใจในความเป็นแม่คน ถึงแม้ว่าบางทีอาจจะรู้สึกเหนื่อย ท้อ อะไรหลาย ๆ อย่าง
 
ก้าวเข้าปีที่ 21 ของชีวิต มันไม่ได้โรยด้วยกลรบกุหลายเลย จำได้ว่าวันนั้นนั่งร้องไห้ยุคนเดียวกับตัวน้อย
 
ในท้องนี่แหละ ^^ แต่ชีวิตคนเราคงไม่เศร้าไปตลอดชีวิตหรอกมั้งนะ คิดว่างั้น

มาถึงปัจจุบันนี้เราคิดว่า คนรัก แฟนหรืออะไรไม่จำเป็นต้องมีกะได้ เพราะตอนนี้ที่เรามีคำว่าครอบครัว
 
เรากะมีความสุขมากขึ้นละจิง ๆ
 
 
เราเคยอายนะเวลาใครถามว่าอายุเท่าไหร่ เวลาไปหาหมอ ไปฝากครรคภ์อะไรแบบนั้น
 
ก็จะได้ยินคำว่ามีลูกตอนอายุน้อย ๆ เลย บลา ๆ แล้วคุณพ่อไปไหนละคะ เราก็อือ ฟังให้ชิน
 
จะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไรอีก แต่ตอนนี้เราไม่อายเวลาใครถาม เพราะเราคิดว่าเราเป็นแม่ที่ดีของลูกแล้ว
 
เรา 21 ปี เรากำลังจะสร้างครอบครัวของตัวเอง ทำงานเพื่อตัวเองเพื่อลูก

และอนาคตของลูก เราคิดว่าภูมิใจมากกว่าจะอายนะ ^^
 
 
 
 
 
 

untitled

posted on 11 May 2012 16:28 by kusomaho
 
 
 
 
 
ตอนนี้สอบเสร็จแล้ว ฮิฮิ แอบแวะมาแปะวีดีโอเจ้าตัวน้อย
 
ตอนนี้กำลังอ้วนกลมเลย เริ่มพูดอ้อแอ้ได้นิดนึง ซนเหมือนเดิม และกินเก่งเหมือนเดิม
 
ผมก็ยาวแล้ว เลยจัดทรงให้ตั้ง ๆ ซะเลย เดี๋ยววันนี้ว่าจะเล็ม ๆ ให้อยู่ ^___^
 
นอกจากอัพบลอคแล้วยังอัพเพลงในบลอคใหม่ด้วย เพลงนี้ก็แทงใจอีำกเช่นเคย เหอะ ๆ ซะงั้น

ลองทำซาวน์ใหม่ ละกะอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ที่จริงเคยอัพนานแว้วละ
 
 
 
 
 
 
 
 
 

untitled

posted on 02 May 2012 04:01 by kusomaho  directory Diary
 
 
 
 
หายไปนานมาก ดองได้โล่ห์กันเลยทีเดียว ^______^
 
มาอัพแต่เช้าเพราะว่าตื่นมาทวนหนังสืออีกรอบนึง วันนี้วันอะไรน้าาาาาาาาาา
 
อ๊อ..........วันสอบไงละยะคุโซ ^__________________________^
 
ฮ่า ๆ ยิ้มปลอบใจตัวเอง เดี๋ยวสาย ๆ จะไปสอบแล้วละ อวยพรให้ทำสอบได้คะแนนดี ๆ
 
แล้วก็ได้คะแนนรายงานดี ๆ ด้วยน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา ><
 
 
 
มีอีกเรื่องที่น่ายินดีไม่แพ้กันคือ แต๊นนนนน ตอนนี้หายป่วยแล้วจ้าาา
 
สุขภาพกาย สุขภาพใจ ดีขึ้นมามากจริง ๆ ^____^ ไม่กลายเป็นคนอมทุกข์เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
 
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกันน้า เหมือนกันว่าจู่ ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่า ไม่อยากมานอนแหมบ
 
นอนเศร้า นอนป่วยอย่างงี้แล้ว จากนั้นก็พยายามหาอะไรทำก็คือช่วงที่หายไปยาว ๆ เนี่แหละ ^_____^
 
ตอนนี้จิตใจแฮปปี้ขึ้นมากมายก่ายกอง รู้สึกกลับมามีความสุขอีกครั้ง น่าจะเพราะเจ้าตัวน้อยด้วย
 
เพราะตอนนี้เริ่มซนมากขึ้น มะม๊าเหนื่อยกันเลยทีเดียว ผมก็ยาวแล้วยังไม่ได้ตัด
 
เดี๋ยวรอสอบพ้นไปก่อนจะอัพคลิปมาให้ดูแน่นอนจ้า ^____^
 
ส่วนเรื่องการทานอาหารตอนนี้เหมือนกับว่าช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาทานได้น้อยมาก ๆ
 
ตอนนี้พอหายแล้วก็กลายเป็นว่าทานอะไรได้น้อยเหมือนเดิม แต่่ก็มีแรงตามปกติ
 
น่าจะมาจากวิตามินหรือพวกอาหารเสริมไปช่วยด้วย น้ำหนักโดยรวมที่ลดมาจนถึงวันที่รู้สึกว่าตัวเอง
 
หายป่วยแล้ว คร่าว ๆ ก็เกือบ 22 โลได้ เวลา 2 เดือนเอง น่าตกใจมากกกกกกก
 
แต่ก็แข็งแรงดีนะตอนนี้ พอใจละกะแฮปปี้กับตอนนี้จ้า ^__^